Category Archives: Διάφορα

Αγαπητοί συντελεστές του Comics-Trades και συνοδοιπόροι των παιδικών μας αναμνήσεων και ονείρων, εύχομαι ολόψυχα Καλή Χρονιά και Χρόνια πολλά σε όλους σας, με υγεία και χαρά τόσο προσωπική όσο και οικογενειακή…!!!

Θεωρώ πραγματικά τον εαυτό μου πολύ τυχερό — πράγμα που αρχίζω και το συνειδητοποιώ δίχως άλλο μετά την ηλικία των σαράντα — διότι η παλιά μου γειτονιά και το πατρικό μου σπίτι δεν απέχουν παρά τα χίλια μέτρα και ίσως λίγο παραπάνω από το σπίτι στο οποίο ζω αυτή τη στιγμή με την οικογένεια τη δική μου…

Και το τονίζω ιδιαίτερα αυτό διότι πριν λίγες ημέρες ακολουθώντας ως πεζοπόρος την κλασική πορεία προς το πατρικό μου, ώστε να επισκεφτώ τους γονείς μου σε μια τυπική μα δίχως άλλο ψυχολογικού και συναισθηματικού χαρακτήρα επίσκεψη — μιας και ο πατέρας μου το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας — πέρασα βυθισμένος στις σκέψεις της καθημερινότητας από ένα σημείο, το οποίο στην παιδική μου ηλικία ήταν το «άντρο» των κόμικς της γειτονιάς μας…

Δεκάδες πιτσιρικάδες καθημερινά από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 ως και τα τέλη της δεκαετίας του ’80 — μέχρι που η κυρά Αθηνά, η ιδιοκτήτρια του μικρού αυτού ψιλικατζίδικου-καπνοπωλείου βγήκε στη σύνταξη — περνούσαν αμέτρητες ώρες είτε μέσα, είτε έξω από την πόρτα του μαγαζιού, προσπαθώντας να ανταλλάξουν ή και να πουλήσουν ακόμη τα ήδη διαβασμένα και χρησιμοποιημένα κόμικς τους με αντίστοιχα περιοδικά που κατείχε η ιδιοκτήτρια ως stock στο μαγαζί της… Οι όροι ανταλλαγής ήταν «αμείλικτοι» και δεν υπήρχε περίπτωση να παραβιαστούν από την καλοκάγαθη ιδιοκτήτρια, προκειμένου να τηρείται πάντοτε μια ίση στάση και μεταχείριση προς όλους τους ενδιαφερόμενους αγοραστές ή πωλητές (η ιδιότητα αυτή μπορεί να άλλαζε πολλές φορές για το ίδιο άτομο κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, ειδικά στις καλοκαιρινές μας διακοπές)… Οι τιμές παρεμπιπτόντως ήταν πάντα σταθερές – 5 δρχ η ανταλλαγή, εφόσον το περιοδικό ήταν σε καλή κατάσταση και 10 δρχ η αγορά – και δε θυμάμαι χαρακτηριστικά να άλλαξαν μέχρι και τη στιγμή που κι εγώ ο ίδιος σταμάτησα να ψωνίζω από το μαγαζάκι της κυρά-Αθηνάς, μιας και ως φοιτητής πλέον μετακόμισα για σπουδές στην Αθήνα…

Η διαδρομή λοιπόν αυτή για μένα εδώ και μερικά χρόνια είναι σταθερή και προσπαθώ ως πεζός να την ακολουθώ πιστά, πράγμα που σημαίνει ότι έχω περάσει «ουκ ολίγες» φορές μπροστά από το μικρό ασπροβαμμένο γωνιακό σπιτάκι πλέον — δυο συμπαθητικά γεροντάκια μένουν εκεί, αν και εδώ που τα λέμε έχω καιρό να τους δω από το τζαμένιο παράθυρό τους να αγναντεύουν το στενό δρόμο…

Αυτό το παράξενο όμως γεγονός που μού συνέβη πριν λίγες ημέρες, περνώντας δίπλα από την πόρτα του μικρού αυτού οικήματος πραγματικά με «καθήλωσε»… Ίσως λίγο το πνεύμα των ημερών, ίσως λίγο ο «παλιμπαιδισμός» που με διακατέχει τα τελευταία χρόνια, ίσως τα πολύχρωμα λαμπιόνια στα δέντρα λόγω του Χριστουγεννιάτικου στολισμού του προαύλιου της εκκλησίας της Ευαγγελίστριας, που βρίσκεται μερικά μέτρα πιο πέρα από το «στέκι των παιδικών μου ονείρων» — όπως συνηθίζω να το αποκαλώ μόνο στον εαυτό μου — ίσως ακόμη-ακόμη η έντονη συναισθηματική και ψυχολογική φόρτιση των τελευταίων μηνών, που πηγάζει από την κατάσταση της υγείας του πατέρα μου με οδήγησαν σ’ ένα περίεργο déjà vu — όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε νιώσει κατά καιρούς τέτοιου είδους καταστάσεις, θεωρώντας ότι αυτό που μάς συμβαίνει την τρέχουσα χρονική στιγμή, το έχουμε ξαναζήσει στο παρελθόν υπό άλλες συνθήκες, ίσως και στα όνειρά μας ή ακόμη και σε μια άλλη ζωή, θα συμπλήρωνα εγώ…!!!

Ο απογευματινός ήλιος της μικρής σε διάρκεια χειμωνιάτικης ημέρας είχε ήδη φτάσει στη δύση του. Τα φώτα της πόλης σε συνδυασμό με τον πολύχρωμο Χριστουγεννιάτικο διάκοσμο της περιοχής με βοήθησαν να δω να έρχεται τρέχοντας κατά πάνω μου καθώς έστριψα στη γωνία, ένα μικρό παιδί του Δημοτικού, το οποίο κατευθύνονταν κι αυτό προς την πόρτα του μικρού σπιτιού, αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Αμέσως θέλησα να το ρωτήσω αν έμενε εκεί, όμως αυτό δεν μού απάντησε, κοντοστάθηκε για λίγο στο σκαλοπάτι και χτύπησε την πόρτα, ώστε να του ανοίξουν. Το άνοιγμα της πόρτας εκείνη τη στιγμή άνοιξε ταυτόχρονα ως δια μαγείας εμπρός μου διάπλατα ένα σκηνικό βγαλμένο από το παρελθόν μου, μέσω του οποίου με τα μάτια της ψυχής μου — καθώς για λίγα δευτερόλεπτα είχα σταθεί χωρίς να το καταλάβω καν απέναντι από την μικρή πόρτα του σπιτιού και την παρατηρούσα ακίνητος και ανέκφραστος — αντίκρισα εμένα στην ηλικία των 10 με 11 χρονών να τρέχω χαρούμενος προς το μαγαζάκι της κυρά-Αθηνάς, έχοντας στα χέρια μου ένα χαρτονόμισμα των πενήντα δραχμών, που ήταν το αποτέλεσμα της «δουλειάς μου ως αοιδός» από την ολοήμερη εξόρμηση στις παρακείμενες γειτονιές για τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα…

Και βέβαια το επικείμενο αποτέλεσμα της «τρεχάλας» μου προς το γωνιακό ψιλικατζίδικο, ανεμίζοντας δίχως ίχνος φόβου στον αέρα ένα πενηντάδραχμο — για σκεφτείτε στις μέρες μας ένα μικρό παιδί 10 ετών να κρατά στο χέρι του ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ, μόνο του στο σούρουπο, πόσο επικίνδυνο είναι στις μεγάλες πόλεις — ήταν η άμεση εξαργύρωσή του σε Μίκυ Μάους και Ποπάυ, καθώς και σε χαρτάκια από τις διάφορες υπέροχες συλλογές με τα πολύχρωμα άλμπουμ που κυκλοφορούσαν τότε…!!!

Τα λίγα αυτά δευτερόλεπτα ήταν αρκετά να ξυπνήσουν μέσα μου μερικές πολύ όμορφες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία κατά την περίοδο των σχολικών διακοπών στις εορτές των Χριστουγέννων, που αναμφίβολα για όλα τα παιδιά του κόσμου ήταν, είναι και θα έπρεπε να είναι πάντα οι πιο όμορφες και οι πιο λαμπερές στη ζωή τους.

Αγαπητοί φίλοι και συνοδοιπόροι στο όμορφο και πολύχρωμο αυτό παραμύθι, που είναι η ίδια μας η ζωή, ίσως ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε τα πράγματα γύρω μας με μια περισσότερο παιδική διάθεση και ψυχολογία…!!! Είναι βέβαια δύσκολο στην εποχή μας, γιατί ζούμε καθημερινά σε συνθήκες παράνοιας, όπου η ανθρώπινη αξία έχει χαθεί παντελώς, διαπομπευόμενη από την ανήθικη επικράτηση του χρήματος…

Αυτό είναι λογικό να συμβαίνει όταν προσπαθούν αυτοί που μας κυβερνούν να ταυτίσουν την αληθινή Δημοκρατία — όχι τη ψευτοδημοκρατία που επικρατεί την τρέχουσα περίοδο στην Ελλάδα — με το αδηφάγο τέρας του Καπιταλισμού…!!! Θα μου πείτε, συγνώμη μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς έτσι όπως μας κατάντησαν…;;; Αυτό δίχως άλλο είναι ένα τεράστιο θέμα που επιβάλλει πολλές ώρες ανάλυσης και συζήτησης.

Εγώ θα πω, ναι… πώς…;;; Πολύ απλά αν απλουστεύσουμε την ιδιωτική μας προσωπική και οικογενειακή ζωή, την κάνουμε πιο λιτή και αν βέβαια υιοθετήσουμε κάτι από την παιδική ψυχολογία και διάθεση…!!!

Κλείνοντας, ζητώ εκ των προτέρων τη συμπάθειά σας για το εύρος του κειμένου και εύχομαι σε όλους σας, συντελεστές και αναγνώστες υγεία και καλή ψυχολογική διάθεση εν μέσω των δύσκολων ημερών που περνά η πατρίδα μας…!!!

Χρόνια Πολλά – Καλή Χρονιά – Ευτυχισμένο το 2013…!!!

Με τιμή,

Γιάννης Βουγιούκας

Νέα Ιωνία-Βόλου.

Υ.Γ.: Γιώργο, να είσαι πάντα καλά με υγεία και χαρά και σ’ ευχαριστώ για το δώρο σου…!!!

Χρόνια Πολλά στο Comics-Trades για τα τρία χρόνια προσφοράς του σε αναμνήσεις…!!!

Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Θα έχετε προσέξει, ίσως, σε κάποια παράθυρα, αλλά και σε βιτρίνες καταστημάτων, κάποιες διακοσμήσεις που έχουν γίνει με «χιόνι» σε σπρέι. Τοποθετώντας πάνω στο τζάμι ένα στένσιλ, δηλαδή ένα χαρτόνι, όπου έχουν αφαιρεθεί κάποια τμήματα, ώστε να σχηματίζεται κάποιο σχέδιο και, ψεκάζοντας το στένσιλ, μεταφέρεται το σχέδιο στο τζάμι.

Τα σχέδια αυτά είναι στερεότυπα, και δεν αποκλείεται να έχετε και σεις ένα σετ από έξι τέτοια στένσιλ. Πόσο στερεότυπα είναι όμως, πραγματικά, αυτά τα σχέδια; Από μικρό παιδί με γοήτευε αυτό το είδος διακόσμησης, και για πολλά χρόνια διακοσμούσα μ’ αυτόν τον τρόπο τα παράθυρα στις γιορτές. Καθώς τα χαρτόνια δεν είναι και πολύ ανθεκτικά, κάθε μερικά χρόνια χαλάγανε και θέλαν αντικατάσταση. Πολλές φορές, όμως, όταν έπαιρνα καινούργια στένσιλ, παρατηρούσα ότι κάποια από τα σχέδια είχαν αλλάξει. Επειδή δεν ήθελα να αποχωριστώ τα παλιά, όποιο σχέδιο δεν υπήρχε πια, το κρατούσα. Έτσι, σχηματίστηκε σιγά-σιγά μια μικρή συλλογή από χριστουγεννιάτικα στένσιλ, τα περισσότερα από τα οποία δεν πρέπει να κυκλοφορούν πια. Ας ρίξουμε μια ματιά στη συλλογή, λοιπόν, να θυμηθούμε πώς στολίζαμε τα παράθυρα τις γιορτές πριν από 20 με 40 χρόνια.

Η συσκευασία από κάποια από τα στένσιλ. (Τι να σημαίνει, άραγε, αυτό το «ΤΣΟΥΜ» στον πάτο της πίσω μεριάς;)

Αυτά τα δύο ήταν κομματιασμένα και τα συναρμολόγησα για την παρουσίαση. Απ’ τον Άη Βασίλη λείπει ένα κομμάτι, που του προσθέτει μούσι στη γενειάδα του!

Αυτό είναι το αγαπημένο μου και είναι από τα πιο παλιά.

Συγκρίνετε με την άλλη φάτνη, λίγο πιο πάνω. Μια απ’ τις δύο δεν πρέπει να την έχετε!

Το πιο παράξενο το άφησα για το τέλος!

Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .