ΚΟΜΙΚΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ…

Η νοσταλγική κατηγορία, που περιμένει τις αναμνήσεις όλων σας, από τις κόμικς – στιγμές που ζήσαμε. Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για πρόλογο και δεν χρειάζονται άλλωστε. Την πρόταση την έκανε το μέλος pompianos και η υλοποίηση της ήταν άμεση. Το Comics Trades φτιάχτηκε και συνεχίζει καθημερινά να διαμορφώνεται, σύμφωνα με τις πειθυμίες των μελών και των αναγνωστών του. Η παρουσία αυτής της νέας κατηγορίας, είναι ακόμη μια απόδειξη.

——————————————————————————————————————————————————————-

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ…

Συντάκτης 1964Andreas

Αγαπητοί κομικσόφιλοι, σας χαιρετώ.

Πολύς κόσμος με ρωτά και πολλές φορές παραξενεύεται πώς και γιατί διαβάζω ακόμα κόμικς σε αυτή την ηλικία (48). Όταν δε, βλέπουν τη συλλογή μου, τους πέφτουν τα δόντια!!! Να διευκρινίσω κάτι: όπου γράφω κόμικς, εννοώ Μίκυ Μάους, Μεγάλο Μίκυ και Κλασικά Ντίσνεϋ.

Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά. Κάθε φορά που διαβάζω κάποιο Μίκυ Μάους, πηγαίνω πίσω στο χρόνο. Στην αθωότητα της παιδικής μου ηλικίας. Τότε που μάθαινα να διαβάζω μέσα από τις σελίδες του Μίκυ Μάους. Και πόση χαρά έκανα από τις νέες λέξεις που μάθαινα. «Άλλοθι» από την ιστορία «Το Ατράνταχτο άλλοθι», Μ.Μ. 364, «Ρυμουλκώ», από την ιστορία «Το Μυστικό του Πύργου» Μ.Μ. 314-315. Και τόσες άλλες.

Αυτά που με συγκινούν παραπάνω όμως, είναι τα τεύχη του Μ.Μ από το 200 μέχρι το 400 περίπου. Δηλαδή από τα έτη 1970 μέχρι 1974 περίπου. Είναι η εποχή που δεν τα αποχωριζόμουν και περίμενα υπομονετικά να έρθει η Κυριακή, να μου δώσει το χαρτζιλίκι μου ο παππούς μου, για να πάω να αγοράσω ένα Μίκυ Μάους και ένα παγωτό!! Φυσικά δημιουργούσα και άλλους τρόπους εξεύρεσης χρηματικών πόρων. Ένας από τους αγαπημένους μου ήταν το μάζεμα των αδειών μπουκαλιών αναψυκτικών, μπύρας, κονιάκ, κλπ. και η πώλησή τους στο μπακάλη της γειτονιάς!! Στο μπακάλη επίσης πουλούσα αυγά που «δανειζόμουν» από το κοτέτσι της γιαγιάς, ή περιστέρια από το περιστερώνα της μάνας μου, που τα παγίδευα στην αποθήκη και μετά τα έπιανα.

Δεν είχαμε περίπτερο ούτε βιβλιοπωλείο στο χωριό μου. Αντί αυτών, ο παπουτσής του χωριού ανέλαβε και αυτό το ρόλο. Έτσι, δίπλα από τις κούτες των παπουτσιών, ήταν στοιβαγμένα και κάποια βιβλία, και μέσα στη βιτρίνα του είχε βάλει και κάμποσα κόμικς. Πόσες φορές ξεροστάλιαζα έξω από αυτή τη βιτρίνα, κάνοντας σχέδια και υπολογισμούς για το πώς θα αγόραζα το επόμενό μου Μίκυ Μαους!

Δυστυχώς, μετά από τον πόλεμο του 1974 και την κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό, αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε το χωριό μας, τα σπίτια μας, τα χωράφια μας. Εμείς οι, 10χρονοι τότε, αφήσαμε πίσω κάτι πιο πολύτιμο. Αφήσαμε πίσω την παιδική μας ηλικία και την παιδική μας αθωότητα. Πράγματα που δεν ξαναγοράζονται ούτε αντικαθίστανται.

Είναι για αυτό το λόγο που αγαπώ να διαβάζω αυτά τα Μίκυ Μάους. Διότι με παίρνουν πίσω στο χρόνο, και νοερά βρίσκομαι πάλι στο χωριό μου και παίζω μπάλα με τους φίλους μου στο δρόμο…

Αγαπητοί κομικσόφιλοι, θα προσπαθήσω να γράφω συχνά, για τις αναμνήσεις μου από τα κόμικς και κάθε φορά θα αναφέρομαι σε κάποιο συγκεκριμένο τεύχος. Σας παρακαλώ να είσαστε υπομονετικοί μαζί μου και να δείξετε κατανόηση, καθώς θα αναφέρω συχνά το χωριό μου και τη ζωή και τις συνήθειές μου τότε. Είναι φυσικό, αφού το χωριό μου, η Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, ήταν το καλύτερο χωριό της Κύπρου, ήταν το πιο όμορφο, το πιο καθαρό, είχε την πιο όμορφη εκκλησία και τους πιο προοδευτικούς κατοίκους.

Λοιπόν, θα τα πούμε ξανά από εδώ, σύντομα…

Ανδρέας Σουτζιή

—————————————————————————————————————————————————————

“ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΡΤΟ ΠΙΚΟ” 18/6/2012

Συντάκτης corto

Μια από εκείνες τις θολές, φευγαλέες εικόνες του χθες, που κινούνται στα παράλληλα σύμπαντα του νου καθενός μας, ή ίσως και να μένουν μετέωρες μεταξύ μνήμης και λήθης, ξεπρόβαλε στα μάτια μου πριν μερικές ημέρες. Μια σπίθα που έμεινε αναμμένη, από τα παιδικά χρόνια και που ζωήρεψε μέσα από τις σελίδες ενός εικονογραφημένου. Δεν ήταν η πρώτη, ούτε κι η τελευταία, ευτυχώς!

Απρίλιος 1973. Η ανεμελιά και τα άλλοθι του δημοτικού, ακόμη καλά κρατούν και όλοι μας βυθιζόμαστε στα χρόνια της αθωότητας, κάνοντας όνειρα, παίζοντας στις αυλές και κάνοντας μακροβούτια στις παραλίες. Μικρές απολαύσεις στις λεπτομέρειες κρυμμένες, στιγμές μοναδικές… Μέσα σε όλα αυτά, ξεχωρίζει η μορφή της χρονομηχανής, που παραμονεύει στα καρέ των εικονογραφημένων, για να μας τραβήξει στον μαγικό της κόσμο. Κάθε ταξίδι και μια παρέλαση χρωμάτων, στη γη της φαντασίας! Ίσως η σημαντικότερη παρουσία, στις περιπέτειες εκείνων των χρόνων, οι φιγούρες που έπλασε ένας μεγάλος δημιουργός, ο Γουώλτ Ντίσνευ, συνόδεψαν πολλούς από εμάς, σε όλες εκείνες τις εφικτές, ατομικές αποδράσεις, τις καθημερινές σχεδόν. Μια από αυτές, βρίσκονταν και στο τεύχος 68 του Μεγάλου Μίκυ. «Οι πειρατές του Πόρτο Πίκο»…

Ήταν τα χρόνια των ιστοριών σε συνέχειες, για το περιοδικό. Πολλές από αυτές, βγήκαν από τα μολύβια του Paul Murry. Στην έκδοση του Μεγάλου(μηνιαίου) Μίκυ, δημοσιεύτηκαν αρκετές τέτοιες. Όλες τους με την χαρακτηριστική, πλούσια γραμμή του, με την έμφαση στη λεπτομέρεια, τις σκιές και τα στρογγυλεμένα πρόσωπα των χαρακτήρων. Πάντα ο Murry και τα σκίτσα του, με συνάρπαζαν ίσως λιγάκι περισσότερο, από αυτά των άλλων, χαρισματικών συναδέλφων του. Καθώς τα χρόνια κυλούσαν, έμαθα και εκτίμησα φυσικά και το έργο των υπολοίπων, εξίσου σημαντικών σχεδιαστών της σχολής του Ντίσνευ. Όμως ο Murry, μπορώ να πω ότι σε μένα προσωπικά, αποτέλεσε τη βάση, το πρώτο ερέθισμα, αν θέλετε. Έπειτα, ήταν και το ίδιο το περιοδικό(Μεγάλο Μίκυ), που μαζί με τα Κλασσικά Ντίσνευ, έκρυβαν πάντα για την γενιά μας μια προσμονή και έναν ευσεβή πόθο, λόγω της τιμής τους κυρίως, που μας εμπόδιζε να τα αγοράζουμε με την ίδια ευκολία που δίναμε 2 δραχμές για ένα Μίκυ Μάους… Μας έμειναν σαν απωθημένα, κατά κάποιο τρόπο… Έτσι, απέκτησαν θρυλικές διαστάσεις και η κάθε τους ανάγνωση, είχε μια αλλιώτικη λάμψη για μας.

Στο τεύχος του Απριλίου του`73(68), δημοσιεύτηκε η πρώτη συνέχεια(από τρείς συνολικά, που τις διαβάσαμε συνεχόμενα στο περιοδικό), της ιστορίας «Οι πειρατές του Πόρτο Πίκο». Όλες αυτές οι αντανακλάσεις του παρελθόντος, όπου οι φιγούρες των αγαπημένων μας ηρώων βουτούσαν σε εποχές μακρινές, σε εξωτικά τοπία, με το υγρό στοιχείο να κυριαρχεί, ανέκαθεν διέγειραν  την φαντασία μας, τουλάχιστον σε αυτές τις ηλικίες. Το “The pirates of Port Placid”(σενάριο Carl Fallberg – σκίτσα Paul Murry), από την έκδοση της Dell και το 1971, ήταν ένα από κείνα τα μαγικά εικονογραφημένα ταξίδια, που έμειναν για πάντα στο νου μου χαραγμένα. Ήταν από την τελευταία περίοδο ενασχόλησης του Murry με τα σκίτσα, αλλά αυτό δεν το ήξερα όταν έπιασα για πρώτη φορά εκείνο το τεύχος Μεγάλου Μίκυ στα χέρια μου. Ήμουν μόλις 9 χρονών και αυτά όλα έμελε να αποτελέσουν μια αναζήτηση διαρκείας, πολλών χρόνων μετά. Βλέπετε, ποτέ δεν πίστεψα ότι εκείνες οι δημιουργίες, ήταν απλά κάτι με ημερομηνία λήξης, που έπρεπε να δώσει την θέση του κάποια στιγμή, σε μια «σοβαροφάνεια» ενηλικίωσης…

Ένα μήνα μετά, διάβασα μέσω ενός φίλου και το δεύτερο μέρος της ιστορίας, στο τεύχος Μαΐου. Το τρίτο και τελευταίο όμως τμήμα, περίμενε πολλά χρόνια, μέχρι να αποκαλυφθεί στα μάτια μου. Είχα σχεδόν ξεχάσει τα ανδραγαθήματα του μικρού ποντικού, όταν έπιασα ξανά στα χέρια μου, ολοκληρωμένη αυτή την φορά, την περιπέτεια του εκείνη. Ή καλύτερα, χωρισμένη ξανά σε τρία τμήματα, αλλά συγκεντρωμένα όλα στο ίδιο τεύχος, ενός Μεγάλου Μίκυ του …2012…! Σχεδόν 40 χρόνια μετά… Από τον Μάιο του 1973, σε αυτόν του 2012, όπου στο τεύχος 538 πλέον του Μεγάλου Μίκυ, οι «Πειρατές του Πόρτο Πίκο» εξακολουθούσαν να απειλούν την Μίνυ, ο Φούμφο να συνοδεύει τον Μαύρο Πητ και τον Μίκυ με τον Γκούφυ, να προσπαθούν να ελευθερώσουν την κόρη του κυβερνήτη. Τίποτα από την λάμψη της πρώτης ανάγνωσης δεν είχε χαθεί! Ήταν όλα εκεί, ακόμη και τα αρχικά συναισθήματα, που σαν κάποια μαγική μπαγκέτα να τα άγγιξε, ξεπήδησαν και άρχισαν να χορεύουν στα καρέ επάνω!

Η φιγούρα του Μαύρου Πητ, με το μπλε καπέλο πειρατικό καπέλο, θυμάμαι ότι μου είχε μείνει στο νου, από την στιγμή της πρώτης ανάγνωσης της ιστορίας. Πολύ ζωντανή εικόνα! Δεν έψαξα για στοιχεία άλλων δημοσιεύσεων της ιστορίας, ώστε να σας τα παραθέσω και να υπάρχει μια πιο πλήρης εικόνα σε όλους, γιατί αυτό που θέλησα, ήταν να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις μνήμες, που ανασύρουν κάτι τέτοια κόμικς.

———————————————————————————————————————————————————————

ΠΑΙΧΝΙΔΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ… 5/4/2012

Συντάκτης artrus

Δίχως άλλο, το παιχνίδισμα των αναμνήσεων στο μυαλό του κάθε ανθρώπου έχει τη δύναμη να τού αλλάξει τη καθημερινή του γκρίζα πραγματικότητα και να του «φορέσει» ένα όμορφο – «ρετρό» εγώ προσωπικά θα το έλεγα – ζευγάρι «γυαλιά» στα μάτια της ψυχής του, που θα τον κάνουν αναμφισβήτητα να αντικρύσει έστω και για λίγο τη ζωή του με μία ανεξήγητη χαρά και προσμονή…

Μια προσμονή αγαπητοί μου φίλοι, που όμοιά τους είχαμε και αντιμετωπίζαμε  με καρτερικότητα – πράγμα σπάνιο στη σύγχρονη εποχή μας, όπου όλοι και όλα «τρέχουν» και «στροβιλίζονται» πολλές φορές δίχως λόγο και αιτία – όταν είμασταν παιδιά…

Παιδιά τα οποία δεν είχαν ούτε ηλεκτρονικά παιχνίδια, ούτε μοντέρνα ρούχα, ούτε ακόμη-ακόμη και χρήματα, όπως γίνεται σήμερα με τα δικά μας παιδιά… τα οποία δικά μας παιδιά μπορεί να δείχνουν φαινομενικά ευτυχισμένα, αλλά τούς λείπει κάτι πολύ σημαντικό από τη ζωή τους… κάτι που εμείς οι ίδιοι οι γονείς τους τείνουμε να το ξεχάσουμε ή πολλές φορές ηθελημένα να το αποποιηθούμε, γιατί έτσι μας βολεύει…

Κι αυτό βέβαια δεν είναι τίποτ’ άλλο από την παιδική αθωότητα…

Παιδική αθωότητα που εκδηλωνόνταν χωρίς περιορισμούς, απλά ξεφυλλίζοντας ένα μεταχειρισμένο πολλές φορές περιοδικό του Μπλεκ, του Μίκυ ή του Ποπάϋ στις γειτονιές, στις αλάνες, στις πλατείες, μέσα στην ίδια την «αγκαλιά» των οικογενειών, στο σχολείο και οπουδήποτε αλλού μπορεί να φανταστεί κανείς για τα δεδομένα εκείνης της εποχής…

Ποιάς εποχής…;;; Μα πολύ απλά της εποχής των δεκαετιών ’70 & ’80 που σού δινόνταν η δυνατότητα από την ίδια τη ζωή να μεγαλώσεις σαν πραγματικό παιδί…

Κάποιος άλλος βέβαια που διαβάζει τούτη τη στιγμή τα γραφόμενά μου, ίσως με χαρακτηρίσει οπισθοδρομικό και ουτοπιστή… «Μα είναι δυνατό…» να σκεφτεί «…να γυρίσουμε τριάντα χρόνια πίσω, όσον αφορά στον τρόπο σκέψης μας, όταν οι ίδιοι οι ρυθμοί της ζωής εκτυλίσσονται γύρω μας με ταχύτητες ασύλληπτες για τον κοινό ανθρώπινο νου και συνάμα με εξαιρετικά πολυδιάστατο τρόπο…;;;»

Μπορεί και να συμφωνήσω φίλοι μου, αναιρώντας τον ίδιο μου τον εαυτό, με βάση όλα τα παραπάνω που παράθεσα εμπρός σας…

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η πραγματική ομορφιά της ίδιας της ζωής μας – δηλαδή να καταφέρνει σε κλάσματα του δευτερολέπτου να μας «παρασέρνει» μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, αφήνοντας μια «γλυκιά» αίσθηση από παιχνιδίσματα της ψυχής και του μυαλού μας…

Ας αφήσω πλέον τις «αμπελο-φιλοσοφίες», που είναι μέσα σ το DNA των Ελλήνων να εκφράζονται δίχως περιορισμούς προς τους άλλους, αλλά στην ουσία να μην βρίσκουν σχεδόν ποτέ στέρεο έδαφος εφαρμογής προς τον εαυτό τους…

Θα ήθελα να ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου, σαν φόρο τιμής των δύο επετείων του «Comics-Trades», σε όλους τους ακούραστες συντελεστές του, που για μένα προσωπικά εδώ και 4 με 5 μήνες, όπου και ανακάλυψα το site τους, με έχουν κρατήσει πολλά βράδια συνεπαρμένο από πλήθος γλυκών αναμνήσεων… καλή δύναμη και κουράγιο σε σχέση με την πολύ δύσκολη  συνέχεια που έχει να αντιμετωπίσει η πατρίδα μας…

Μακάρι να συνεχίσουν με τον ίδιο ζήλο και την απαιτούμενη θέληση να μας προσφέρουν αυτό το πολύχρωμο «καμβά» από εικόνες του παρελθόντος, που σημάδεψαν την εφηβεία μας και συνόδευσαν τα όνειρά μας για ένα μέλλον με αξιοπρέπεια και ευτυχία… ένα μέλλον φίλοι μου που δυστυχώς τείνει να εξελιχθεί σε ένα εφιαλτικό παρόν χωρίς προοπτική και αισιοδοξία…

Ευτυχώς που υπάρχουν «διαδικτυακά» πλέον στέκια συνάντησης όπως το «Comics-Trade» που με τις ειδήσεις τους, τα άρθρα τους, τις παραπομπές τους, τις συλλογές τους σε ψηφιακή μορφή δίνουν σε κάποιους από εμάς ένα μικρό έναυσμα για να ξανατονώσουμε κυρίως την εμπιστοσύνη προς τους εαυτούς μας και επιπλέον τη δυναμική μας σαν θετικά σκεπτόμενοι πολίτες…

Κλείνοντας θα ήθελα πραγματικά να ευχαριστήσω μέσα από τη ψυχή μου τον εκλεκτό μου φίλο και έναν από τους κυριότερους συντελεστές  του site Γιώργο Κοσκινά, που με τις ακούραστες ενέργειές του κατάφερε να με ξανακάνει για λίγο και πάλι «παιδί», προσφέροντάς μου κάποιες συλλογές και άλμπουμ από τις εταιρίες ΜΕΛΟ & Sweet Melody, τις οποίες κατάφερα και «ξαναένιωσα» στα χέρια μου σαν ένα παιδικό ερέθισμα της αφής του χαρτιού τους και βέβαια σαν ένα απόλυτο οπτικό ερέθισμα πανδαισίας όμορφων εικόνων της δεκαετίας του ’70…

Καλή συνέχεια σε όλους σας, με δύναμη ψυχής και μυαλού…

Με τιμή,

Γιάννης Βουγιούκας.

——————————————————————————————————————————————————————-

ABC – ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ 20/10/2011

Συντάκτης corto

Ακόμη ένα τμήμα των εικονογραφημένων της περιόδου 1970 – 1974, συνοψίζεται μέσα από μερικές αποσπασματικές εικόνες και αντανακλάει στην όλη εκδοτική φιλοσοφία της εποχής εκείνης, αλλά ταυτόχρονα φέρνει στο νου σε πολλούς από εμάς, τα σκίτσα που κάναμε πάνω σ` αυτές και πάρα πολλές αναμνήσεις… Είναι τα μαθήματα σχεδίου που πρόσφερε η σχολή ABC και που διαφημίζονταν στα περιοδικά του κ. Ανεμοδουρά, με καταχωρήσεις που προέτρεπαν τους αναγνώστες να σχεδιάσουν στο κενό της σημείο, το σκίτσο που ήταν σαν πρότυπο δίπλα και κατόπιν να το στείλουν στην διεύθυνση της εταιρείας.

Πολλοί από εμάς μπήκαμε στην διαδικασία αυτή, κάποια τα στείλαμε – κάποιοι όχι. Οι διαφημιστικές αυτές καταχωρήσεις της ABC, ήταν διαφορετικών τύπων. Άλλοτε υπήρχε το πρότυπο(ένα σκυλάκι συνήθως), άλλοτε ένα δελτίο εγγραφής στην σχολή, ή ένα εντελώς κενό τμήμα, ώστε οι αναγνώστες να σχεδιάσουν κάτι ελεύθερα. Εδώ θα πρέπει να αποτυπώθηκαν χιλιάδες ιδέες! Η φαντασία μας κάλπαζε άλλωστε τότε και μια τέτοια πρόκληση δεν έμενε ποτέ αναπάντητη! Μακάρι να είχα κρατήσει μερικά από τα δικά μου σκίτσα εκείνα, αλλά δυστυχώς… Τώρα τι μπορεί να συμβολίζουν πλέον όλα αυτά, είναι κάτι που θα το ερμηνεύσετε ο καθένας ξεχωριστά. Δείτε τις τέσσερεις πιο κάτω χαρακτηριστικές καταχωρήσεις και αναπολήστε υπεύθυνα!

————————————————————————————————————————————————————————————————————–

ΕΝΑΣ ΤΟΜΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ…. 14/10/2011

Συντάκτης corto

Όταν είχαμε στα χέρια μας πολλά από εκείνα τα εικονογραφημένα των παιδικών χρόνων, ούτε την συναισθηματική τους αξία μπορούσαμε να φανταστούμε, αυτήν που θα αποκτούσαν αργότερα, όταν θα μπαίναμε στην ζάλη του χρόνου, ούτε όμως είχαμε κατά νου οι περισσότεροι παραπάνω βλέψεις απ` αυτά, παρά μερικές στιγμές απόδρασης με το μυαλό και την φαντασία στο πλάι. Δεν ήταν η άγνοια μας για το αύριο, αυτή που μας οδηγούσε σε στιγμές και εικόνες του σύντομου «τότε» μας. Στο να τις ρουφάμε άπληστα και να μην βάζουμε στο μυαλό αυτές που θα έρχονταν. Ήταν η αδιαφορία μας για όλα όσα ήθελαν οι άλλοι να ζήσουμε και ο δικός μας τρόπος άρνησης σε έναν κόσμο όπου τα απλά, καθημερινά μας ταξίδια, δεν θα είχαν θέση. Κάποιοι προνοητικοί, φύλαξαν ένα μέρος αυτών των χάρτινων αναμνήσεων και κάποιοι άλλοι έδεσαν μεταξύ τους 5, 6 10, 12 τεύχη, ώστε να μπορούν να σωθούν από τους διωγμούς των γονιών μας και να βρουν καταφύγιο στην βιβλιοθήκη. Οι χοντρές, δερμάτινες ράχες, μπερδεύονταν εύκολα ανάμεσα στην λογοτεχνία και τις εγκυκλοπαίδειες. Έτσι, δεκαετίες μετά, αυτές οι κατασκευές του καθενός, κατάφεραν να μείνουν ζωντανές, αιχμαλωτίζοντας μέσα στις σελίδες τους μερικά από τα απογεύματα τα ατελείωτα, τα παιγνίδια και την ανεμελιά εκείνων των χρόνων της αφέλειας και της άγνοιας κινδύνου.

Θυμάμαι τέτοιους τόμους, στα σπίτια φίλων. Είχα δανειστεί(και επιστρέψει!), πολλούς από αυτούς. Μου άρεσε που είχαν συγκεντρωμένες τις ιστορίες και ολοκληρωμένες συνήθως, κι έτσι δεν χρειάζονταν να περιμένω την επόμενη εβδομάδα για να διαβάσω την συνέχεια. Σε ένα απόγευμα, μπορούσες να ρουφήξεις αχόρταγα εκατοντάδες σελίδες και να κάνεις το γύρω της γης με το μυαλό σου. Υπέροχες στιγμές – υπέροχες μυρωδιές. Ξεχασμένες πια. Όπως εκείνες της «κυρίας της νύχτας», μιας εφικτής σε όλη την γειτονιά πολυτέλειας, που γέμιζε τα στενά και τις αυλές με ένα καταπληκτικά μεθυστικό  άρωμα. Ένα λουλούδι γεμάτο μνήμες και ήχους… Φιλικούς, οικείους, καθημερινούς…

Όλα αυτά, θαρρείς πως χωρούσαν σε κάθε έναν από εκείνους τους τόμους. Κάτι που δεν έχει αλλάξει διόλου και είχα την ευκαιρία να το ζήσω για ακόμη  μια φορά, μετά από τόσα χρόνια, πριν μερικές εβδομάδες. Ήταν ο φίλος Ρέμος, που σε μια ανταλλαγή μεταξύ μας, μου έστειλε έναν τέτοιο τόμο και άνοιξε το δικό μου «κουτί της Πανδώρας»,  κατ` αυτό τον τρόπο… Ή να το έλεγα μήπως καλύτερα, το «κέρας της Αμάλθειας», το πιο αθώο απ` όλα, το πιο ανιδιοτελές, το πιο χαρούμενο και φωτεινό;… Μπλέκ τεύχη 81 έως 90… 10 ολόκληρα, συνεχόμενα τεύχη, ανέγγιχτα από το πέρασμα του χρόνου, με τα ζωηρά χρώματα στα εξώφυλλα, όπως τότε που τα βλέπαμε στα περίπτερα….  Ένας τόμος αναμνήσεις, με ανεκτίμητη αξία. Φίλε Ρέμο, να είσαι καλά. Σε ευχαριστώ πολύ!

————————————————————————————————————————————————————————————————————–

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ & ΚΟΜΙΚΣ 5. – KOLYNOS 9/10/2011

Συντάκτης corto

Είχα την εικόνα από αυτή την μακρινή ανάμνηση, αλλά όχι και κάποιο από τα τεύχη εκείνα του Μίκυ Μάους, που θα την τεκμηρίωναν. Ο λόγος δεν χρειάζεται πολλές αναλύσεις. Όλα σχεδόν τα τεύχη που μαζεύαμε μέχρι τα 8 – 9 μας χρόνια, πετάχτηκαν κυρίως, ή απλά χάθηκαν… Ήταν Ιούλιος του 1970, όταν εμφανίστηκε η πρώτη καταχώρηση της οδοντόκρεμας Kolynos(ο απόλυτος κυρίαρχος στην κατηγορία της εκείνα τα χρόνια, κάτι σαν leader, όπως λέμε σήμερα στην ορολογία του marketing), σε τεύχος του Μίκυ Μάους και με κίνητρο ένα συναρπαστικό, όπως χαρακτηριστικά διαφημίστηκε παιγνίδι, για τους μικρούς αναγνώστες. Από όλα αυτά, θυμάμαι τα χαρτάκια που περιείχαν οι οδοντόκρεμες Kolynos εκείνο το καλοκαίρι, στα οποία απεικονίζονταν τα βήματα του ανθρώπου προς την κατάκτηση του διαστήματος. Οι πύραυλοι, τα διαστημόπλοια, οι αστροναύτες και οι στολές τους και φυσικά εκείνα τα πηδηματάκια στην επιφάνεια της Σελήνης, που ακόμη και σήμερα πολλοί αμφισβητούν, λέγοντας ότι γυρίστηκαν σε Αμερικάνικα στούντιο! Τα χαρτάκια αυτά μαγνήτισαν το βλέμμα από την πρώτη στιγμή που τα είδα και ομολογώ έστω και ετεροχρονισμένα, ότι ευθύνονταν σε μεγάλο βαθμό για την καθαριότητα των δοντιών μου, τουλάχιστον μέχρι το `71! Από εκεί και έπειτα, έγινε συνήθεια πια. Μια υγιεινή συνήθεια, που ξεκίνησε όμως από μια συλλογή.

Στο τεύχος 210 του Μίκυ Μάους, από όπου είναι και η σελίδα που σας παραθέτω, υπάρχουν οι λεπτομέρειες ενός διαγωνισμού. Τι ακριβώς ήταν αυτός ο διαγωνισμός και πως εμπλέκονταν σε αυτόν οι κάρτες για τις οποίες έγινε λόγος πριν; Απάντηση υπήρχε στην σελίδα του Μίκυ Μάους, όχι όμως ικανή να απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα. Για όλα αυτά, υπάρχουν οι μνήμες που μοιράστηκα πριν μαζί σας. Η Kolynos λοιπόν έδινε δύο δώρα, σε όσους συγκέντρωναν εκείνα τα χαρτάκια από τις συσκευασίες της οδοντόκρεμας, κι έπειτα τα έστελναν στην διεύθυνση της εταιρείας(προσωπικά, ούτε καν σκέφτηκα να τα στείλω, πάντως!). Τα δύο δώρα που διεκδικούσαν μικροί και μεγάλοι, ήταν το βιβλίο του Ιουλίου Βερν «Από τη Γη στη Σελήνη» και την «Εγκυκλοπαίδεια του Διαστήματος». Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη. Οι μικροί φίλοι της Kolynos, μπορούσαν να διασκεδάσουν συναρμολογώντας ένα ομοίωμα σεληνακάτου, με τα χαρτάκια που έβρισκαν στις συσκευασίες. Αυτό, ήταν πιστέψτε με τεράστιο κίνητρο, για όλους εμάς τότε! Το μόνο που μένει για να έρθει ακόμη πιο κοντά η εικόνα όλων όσων διαβάσατε, είναι να βρεθούν κάποια στιγμή εκείνα τα χαρτάκια, ή έστω ένα απ` αυτά…

——————————————————————————————————————————————————————————————————————

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ 31/12/2010

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑ(gkosk) COMICS & MORE 22/1/2010

Ήταν 1976, όταν τα περιοδικά μικρού σχήματος(κυρίως του κ. Ανεμοδουρά), περνούσαν στην ιστορία, αφήνοντας πίσω τους μια νέα εποχή, τουλάχιστον σε σχήμα και μέγεθος. Τα έχουμε πει αυτά, σχετικά με τι συμβόλιζαν για κάποιους από εμάς. Δεν θα σταθούμε σε τούτο το άρθρο σε όλα αυτά που μαζί τους τελείωσαν και αποτέλεσαν αναμνήσεις, αλλά για όσα ακολούθησαν αυτή τη νέα λογική. Πορευτήκαμε λοιπόν, με Αγόρι(Δυναμικό και μη), Μπλέκ, Τζάγκουαρ, Τζώννυ Λόγκαν, Κοκομπίλ, Δίκαιο, Μίστερ Νο, τα “σκληρά” της Marvel και του κ. Καμπανά και ερκετούς ακόμη τίτλους, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του`70. Ορισμένα προσαρμόστηκαν με χρώμα και νέο περιεχόμενο και συνέχισαν και στα χρόνια που ακολούθησαν, αποτελώντας έτσι την επόμενη δική μας μέρα, σαν αναγνώστες μιλώντας. Η νέα δεκαετία, αυτή του`80, έφερε όμως πολλά καινούργια πράγματα  σε ότι διαβάζαμε. Ήρθαν σειρές όπως “Η Κατάκτηση της Δύσης”, “Μίστερ Νο”(με σαφώς μεγαλύτερη διάρκεια στην έκδοση του, σε σχέση με την πρώτη του`76), “Περιπέτεια”, “Μικρός Ιππότης”, “Ροντέο”, “Σκαθάρι” και “Σκορπιός”, μεταξύ άλλων. Αυτά τα δύο τελευταία, μαζί με την “Κατάκτηση της Δύσης”, ήταν οι πρώτες προσπάθειες της νεοσύστατης Μαμούθ Κόμικς(αρχικά ξεκίνησε σαν Μέδουσα), να μπει στον χώρο(ή τον χορό αν προτιμάτε!). Μας σύστησε λοιπόν, πάρα πολύ αξιόλογους καλλιτέχνες από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και λειτούργησε στην ουσία σαν “εναλλακτική” κόμικς – πρόταση, τουλάχιστον στο ξεκίνημα της. Το κόμικς – περιπτέρου, μέχρι τα μέσα του`80 τα πήγαινε πολύ καλά, με αρκετούς τίτλους στα περίπτερα και αντίλογο κυρίως, ακόμη και σε καταξιωμένες εκδόσεις, που δεν μπορούσαν ακόμη τότε να μονοπωλήσοιυν το ενδιαφέρον των αναγνωστών, στην κατηγορία που απευθύνονταν. Για παράδειγμα το Μίκυ Μάους, που τότε είχε να αντιμετωπίσει τα Ποπάυ, Μπάγκς Μπάννυ, Σεραφίνο, Τιραμόλα και αρκετά ακόμη. Κάποια στιγμή, μετά την διακοπή των εκδόσεων τόσο του Σκαθάρι, όσο και τοπυ Σκορπιού όμως, είχαμε κάτι που έμελε να αλλάξει τα πάντα στην κόμικς – πραγματικότητα μας, σπάζωντας ταυτόχρονα την αλυσσίδα της συνέχειας και της μετάβασης των πιο μικρών αναγνωστών σε αυτά που μάθαιναν από τους μεγαλύτερους. Ήταν κάτι που ανέτρεψε τα πάντα και φυσικά σαν συνέπεια του είχε να εξαφανιστεί το κόμικς – περιπτέρου, με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, ενώ από την άλλη επωφελήθηκε απ` όλα αυτά, διαχωρίζοντας την θέση της, η έκδοση του Μίκυ Μάους, η οποία και στο τέλος έμεινε σαν η μόνη ζωντανή, εβδομαδιαία κόμικς έκδοση στην Ελλάδα! Τι ήταν αυτό; Κυκλοφόρησε η “Βαβέλ”, προτείνωντας μας το ελιτίστικο, σοφιστικέ αν προτιμάτε, ή κατά άλλους απλά ποιοτικό νέο κόμικς, που έρχονταν από την Ευρώπη κυρίως. Ήταν μια ευχάριστη εξέλιξη, την οποία ασπάστηκαν οι περισσότεροι από εμάς, όσοι τουλάχιστον ήταν ακόμη αναγνώστες… Altan, Edika, Gotlib, Reiser, Giardino, Manara, Pratt, Piazensa, Quino και πάρα πολλοί ακόμη δημιουργοί, πραγματικά μας απέδειξαν εμπράκτως ότι το κόμικς είναι η έννατη τέχνη! Ριζοσπαστικές αντιλήψεις, φοβερό χιούμορ, νέες ιδέες, τεχνολογία, όλα αυτά και ακόμη περισσότερα χώρεσαν στις σεκλίδες του περιοδικού αυτού, όπως και στο “Παραπέντε”, ενώ ταυτόχρονα έγιναν must για τον Έλληνα αναγνώστη και τον “δήθεν” διανοούμενο! 9 στους 10 που περπατούσαν ή έπιναν τον καφέ τους, κρατούσαν μια Βαβέλ, ή ένα Παραπέντε, εκείνα τα χρόνια! Όμως, όλα αυτά, όπως ήταν λογικό άλλωστε, έστρεψαν το ενδιαφέρον μας αλλού, μακριά από τα στάνταρτς που είχαμε μικροί και κόμικς παραδοσιακά εξαφανίστηκαν. Όταν μάλιστα στην δεκαετία του `90 Βαβέλ και Παραπέντε χάθηκαν από τα περίπτερα(έκαναν αρκετές προσπάθειες να επανακυκλοφορήσουν, αλλά μάταια!), τότε μείναμε όλοι κοιτάζοντας το περίπτερο και με ένα ερωτηματικό να πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας, δίκην σύννεφου σε κόμικς! Και τώτα τι; Δεν υπήρχε ούτε άλλη εναλλακτική προσπάθεια εφάμιλη των δύο προαναφερθέντων περιοδικών, ούτε πλέον τα παλιά αγαπημένα κόμικς των νιάτων μας. Οπότε, απλά χάθηκαν όλα σαν ένα πείραμα που κράτησε λίγο, δεν είχε συνέχεια και οι παρενέργειες του μάλλον ήταν απρόσμενα δυσάρεστες. Σχεδόν 25 χρόνια μετά απ` όλα αυτά, αναρωτιόμαστε πλέον γιατί σταμάτησε ο Ανεμοδουράς, ο Δραγούνης κι ο Καμπανάς, γιατί ο Ανεμοδουράς δεν ξαναβγάζει το Ζαγκόρ, γιατί η γεύση αυτών των χρόνων είναι τόσο πικρή, μοιάζοντας σαν να είδαμε μόλις ένα “ρέκβιεμ” μπροστά μας… Τα δεδομένα άλλαξαν, αλλά θα μπορούσαν να είναι λιγάκι διαφορετικά, αν δεν δεχόμασταν να χειραγωγηθούμε, αν δεν είμασταν τόσο κοντόσκοποι και τόσο εφήμεροι στις επιθυμίες μας, αν μπορούσαμε να δούμε λίγο πιο μακριά, ή αν μπορούσαν να μας παραδειγματίσουν οι χώρες από τις οποίες αγοράζαμε τα πνευματικά δικαιώματα, των κόμικς που εκδίδαμε… Αλλά, αυτό το ποίημα το διατύπωσε καλύτερα απ` όλους ο Κίπλιγκ, οπότε ας σταματήσουμε κάπου εδώ!

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

Κατευθείαν από το http://gkosk.wordpress.com/ (διατηρώ σαν συντάκτης τα δικαιώματα αναδημοσίευσης των άρθρων), και την κατηγορία ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΑΣ ΤΕΥΧΗ ΚΟΜΙΚΣ, που είναι υπό διαμόρφωση – εμπλουτισμό – αλλαγή ονόματος & μερικώς του περιεχομένου και καθ` οδών για να ενταχθεί στην ύλη μας, σας παραθέτω την ιστορία ενός τεύχους, που έχει μπόλικες μνήμες και άμεση σχέση με την παρουσίαση του Ρακάρ, που έγινε σήμερα. Θα ακολουθήσουν πολλά ακόμη.

Ο καθένας σας μπορεί να δημοσιεύει ανάλογες τέτοιες ιστορίες, αρκεί να τις αποστέλει στο email της σελίδας, συνοδεία και φωτογραφιών.

ΡΑΚΑΡ – Τεύχος 1

ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΕΤΣΙ ΠΕΡΙΕΡΓΑ Η ΤΥΧΗ…

Ξεκινάω εγώ, με ένα πολύ αγαπημένο τεύχος και την σύντομη ιστορία που το συνόδευσε. Ήταν θυμάμαι Ιούλιος του 1972, όταν μετά από αναμονή 3 εβδομάδων, επιτέλος έφτασα μπροστά από το περίπτερο, μια Κυριακή πρωί. Οι καταχωρήσεις για την επερχόμενη κυκλοφορία του, μου είχαν κεντρίσει αρκετά έως πολύ το ενδιαφέρον, σε σημείο να το περιμένω με ανυπομονησία πολύ περισσότερη, από ότι κάποια ήδη καταξιωμένα στην συνείδηση μου, όπως το Ζαγκόρ! Το αστείο είναι ότι δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα εύκολη η αγορά του! Κι αυτό γαιτί το τεύχος που βρίσκονταν μπροστά μου, σε εκείνο το περίπτερο, έμελε να το χάσω ξαφνικά από τα μάτια μου από έναν μεγαλύτερο σε ηλικία, που πρόλαβε να το αγοράσει! και ήταν το τελευταίο! Επιδώθηκα σε μια αγωνιώδη αναζήτηση, σε όλα τα σημεία πώλησης, αλλά εις μάτην! Απογοητευμένος, καθώς επέστρεφα σπίτι με τις 2 δραχμές στην τσέπη, σταμάτησα στο καπνοπωλείο, από όπου έπρεπε να πάρω τα τσιγάρα που μου ζήτησαν οι δικοί μου. Έκθαμβος αντίκρυσα το πρώτο τεύχος του Ρακάρ, να στέκει πάνω στην γυάλινη βιτρίνα – ταμείο, του τύπου με τα κιτρινισμένα από τον καπνό δάκτυλα! “Το θες;”, με ρώτησε; “Είναι του γιού μου, αλλά το άφησε εδώ! Βλακείες είναι! Μεγάλο παιδί και διαβάζει βλακείες ακόμα! Πάρτο!” Δεν χρειάστηκε να το ξαναπεί! Το άρπαξα, ευχαρίστησα, πήρα τα τσιγάρα των δικών μου(χύμα τα πουλούσαν τότε!) και εξαφανίστηκα πλουσιότερος κατά 2 δραχμές και το περιοδικό που τόσο αναζήτησα, ανά χείρας! Η τύχη μου είχε πλέξει ένα περίεργο παιγνίδι εκείνη την μέρα, μα σίγουρα πολύ ευχάριστο! Διαβάζοντας το, δεν μπορώ να πω ότι έμεινα κατενθουσιασμένος, όμως αγόρασα όλα τα τεύχη του, μέχρι που σταμάτησε και μπήκε στο μικρό Ταρζάν, σαν συμπληρωματικός ήρωας. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια πια, επανεκτίμησα το περιεχόμενο του και πήρε άλλες διαστάσεις στα μάτια και σαφώς μεγαλύτερη αξία. Τυχερός στάθηκα που το απέκτησα, μα ακόμη περισσότερο που επέζησε από εκείνη την αποφράδα μέρα, εκείνη την αλησμόνητη Κυριακή, που κάηκαν πάνω από 1000 τεύχη κόμικς, από την ανεξήγητη μήνη της μητρέαρς μου… Ας είναι. Τις μανάδες τις αγαπάμε πάντα και τα κόμικς που μας πέταξαν(ή έκαψαν!), αν θέλουν θα έρθουν να μας ξαναβρούν!

———————————————————————————————————————————————————————-

ΖΑΓΚΟΡ – ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Συντάκτης 1964Andreas

Καλημέρα αγαπητοί κομικσοφιλοι. Σήμερα θα σας γράψω για μια περίπτωση που θυμάμαι, για το πώς εξασφάλισα 6 – 7  συνεχόμενα τεύχη του «Ζαγκορ».

Ναι. Εκτός από το «Μίκυ Μαους» που προτιμούσα, διάβαζα που και που και τα συνηθισμένα για την εποχή Μπλεκ, Ζαγκορ, και Ομπραξ. Λοιπόν , καλοκαιρινό απογευματάκι και είμαστε η οικογένεια , για επίσκεψη στο νεόκτιστο σπίτι της θειας μου (αδελφής της μάνας μου) . Η θεια μου μόλις είχε παντρευτεί και είχε μετακομίσει στο καινούργιο της σπίτι, το όποιο είχε κτίσει, σύμφωνα με τις συνήθειες του χωρίου μας, ο άντρας της. Ε, εγώ δεν καθόμουν ήσυχος, ήθελα κάτι να διαβάσω.

Ζητούσα λεφτά αποτη μανά μου, για να αγοράσω κόμικς,  αλλά …γιόκ. Τότε ο υπερεγκέφαλος μου κατέβασε μια φαινη ιδέα: όσο κτιζόταν το σπίτι, οι μάστορες, κτίστες, ξυλουργοί κλπ, έτρωγαν και έπιναν εκεί. Έδωσα ένα γύρω μαζί με τον αδελφό μου και καταφέραμε και μαζέψαμε ένα σωρό άδεια μπουκάλια μπύρας, κονιάκ, αναψυκτικών. Αυτά μπορούσαμε να τα επιστρέψουμε στο μπακάλη και να μας δώσει χρήματα. Με την άδεια της θειας μου, πήραμε τις μπουκάλες και πήραμε αρκετά λεφτά για να αγοράσουμε 6 – 7 κόμικς. Πήγα αμέσως στον παπουτσή – περίπτερο, γεμάτος χαρά και προσμονή. Όμως όσα Μίκυ Μαους είχε στη βιτρίνα του , τα είχα διαβάσει ήδη. Έστρεψα τότε τη προσοχή μου αλλού. Χμμμ, αυτό το «Ζαγκορ» φαίνεται ενδιαφέρον. Ήταν η ιστορία με τους αετούς, νομίζω ο τίτλος ήταν «Ο Άρχοντας των Αετών», γύρω στον αριθμό 75 αν δεν κάνω λάθος . Εφόσον είχα «αρκετά» λεφτά, μπόρεσα να πάρω και τις συνέχειες και έτσι δεν είχα αγωνία για το επόμενο τεύχος. Γεμάτος όλος χαρά και ικανοποίηση επέστρεψα στο σπίτι της θείας μου, και ρούφηξα κυριολεκτικά όλα τα  τεύχη που αγόρασα, παρέα με τον αδελφό μου και 2 φέτες ψωμί , με βούτυρο και μαρμελάδα…Να’σαι καλά θεία Κατινού , (Κατερίνα).

 

About these ads
  1. το μονο που θα πω τωρα ειναι μια καλημερα, βροχερη μεν εδω στην Αθηνα, και οτι πιστευω αυτη μου η κινηση την οποιοα υλοπιησε σαν ιδεα ο Γιωργος θα ξεθαψει και θα φερει στην επιφανεια αναμνησεις και περιστατικα τοσο δικα μας οσο και φιλων μας!
    περιστατικα και θυμησες ππου θα μας φερουν πιο κοντα που θα μας κανουν θα νοσταλγησουμε ακομα μια φορα την παιδικη μας ηλικια και αθωοτητα !
    τις καλημερες μου σε ολα τα μελη – φιλους !

    • Καλημέρα Μανώλη! Το νησί εδώ έχει γίνει …μούσκεμα! Μιλάμε για νεροποντή! Ότι πρέπει για κόμικς – κουβεντούλα και αναμνήσεις! Άντε να ξεθάψουμε καμία βρε παιδιά!

  2. ειμαι στις πρωτες τααξεις του γυμνασιου και ο μικρος μου αδερφος στο δημοτικο!
    Καταλαβαινεται οτι η περιεργει σε συνδιασμο με τις ορμονες της ηλικιας ειχαν ενα απλο αποτελεσμα, την συλογη και μετα απο ενδελεχη μελετη ανταλαγη των περιοδικων ΤΑΡΑΤΑΤΑ !
    φανταζομαι οτι ολοι ειχατε στενες επαφες …. ταρατατα τυπου ( χα χα χα χα ) στην ηλικια αυτη !
    Διαβαζα τα τευχη που ειχα μετα μανιας και μετα τα ανταλασαμε με αλλα που ειχαν συμαθητες στο σχολειο!
    Το μεγα προβλημα ηταν το που θα τα καταχωνιαζα ωστε αφ΄ενος να ειναι διαθεσημα ευκολα αφ΄ετερου μακρια απο τα αδιακριτα βλεματα των γωνιων μου ! :))))))
    Η τελεια κατ΄εμε κρυψωνα ηταν μια δερματινη τσαντα που ειχα και ηταν παρωχειμενη καπου σε μια γωνια του δωματιου- γραφειου – αποθηκης – εργαστηριου !
    εργαστηριου γιατι την εποχη εκεινη ειχακαι ενα πειρατικο σταθμο στα FM μικρης εμβελειας αλλα το χαβαλε και το καμακι μας το καναμε μια χαρα!!!
    Τελος παντον επανερχομαι !
    Ενα πρωι ειχε την φαεινη ιδεα το αδερφακι μου το σπιρτο να παρει την τσαντα μου και να παει στο σχολειο γιατι του αρεσε! και την πειρε με περισο ζηλο !!
    Ελα ομως που δεν κοιταξε μεσα το περιεχομενο αλλα απλα εβαλε και τα δικα του βιβλια μεσα!
    το αστειο ειναι οτι ο αδερφος μου δεν ειχε ανοιξει ΠΟΤΕ του βιβλιο στο σχολειο και επερνε τα βιβλια στα χερια του !!!!!!!!
    Το μεσημερι που ηρθε στο σπιτι ειχε και ενα ωραιωτατο ραβασακι απο την δασκαλα που εξυστορουσε τα κατορθωματα του κανακαρι !!!!
    Του ηρθε κεραμιδα του μακαριτι του πατερα μου !
    Ελα που καταλαβε ομως τι ειχε γινει και οτι ο μονος αιτιος ειμουν εγω !!!
    Με φωναζει που λετε και εγω αντι να παω στην κουζινα ….. μπουχος !!
    ειναι αυτο που λενε τρεχατε ποδαρακια μου να μην σας φτασει ο κολος μου !!! ακομα τρεχω !!
    Φυσικα μετα απο λιγο ο πατερας μου δεν ειπε τιποτα ( ενδομοιχα πιστευω οτι υπερηφανευοτανε για τον γιο του )
    τρομαρα του λες και εκανα κανα κατωρθωμα!! και με φωναξε απλα να μου πει να ειμαι πιο προσεκτικος κα να αλαξω κρηψωνα!!!!!!

    αυτα !!!!!

    • Μανώλη, φίλε αγαπητέ και κόμικς συνοδοιπόρε, η εξιστόρηση της ωραιοτάτης ιστορίας – ανάμνησης που μας προσέφερες, μας έστειλε πολύ πίσω χρονικά και όλοι θυμηθήκαμε ανάλογα “κατορθώματα”! :) Λέω λοιπόν, να μοιραστώ μαζί σας, ένα δικό μου “επίτευγμα”, εκείνων των χρόνων, στα εγκαίνια της κατηγορίας μας αυτής, που γίνονται σήμερα. Ευκαιρία να γελάσουμε και να θυμηθούμε, να μοιραστούμε πάνω απ` όλα.

      Είναι τώρα μια βροχερή σαν την σημερινή μέρα, στην Κέρκυρα του 1977. Στα 13 μου, είμαι στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου και μαζί με τα μαθήματα επιμορφώνομαι και με τα κόμικς τα προγενέστερα, αγοράζοντας τα σε καταστήματα μεταχειρισμένων. Η τακτική ήταν γνωστή σε όλους μας τότε. Αγοράζαμε πχ ένα τεύχος Μίκυ Μάους, το διαβάζαμε και έπειτα το δίναμε σε ένα τέτοιο κατάστημα και πέρναμε ένα άλλο παλαιότερο. Η διαδικασία αυτή πήγαινε σε μάκρος, αλλά πάντα η συναλλαγή με τον ιδιοκτήτη, έπρπε απαραίτητα σαν προυπόθεση, να έχει την απόκτηση εκ μέρους μας ενός παλιότερου τεύχους. Κατ` αυτό τον τρόπο, φτάσαμε κάποια στιγμή σ ετεύχη μεγάλου σχήματος Μικρού Σερίφη του`63 και σε Βέλος του`68. Περιοδικά επί της ουσίας, που διάβαζε μια γενιά πριν την δική μας. Καλό αυτό και χρήσιμο μετέπειτα, καθώς γνωρίσμαε έτσι περιοδικά που αγνοούσαμε την ύπαρξη τους. Μια μέρα σαν όλες τις υπόλοιπες στην ζωή του μικρού Γιώργου λοιπόν, καθώς πήγαινε περιχαρής για να συνεχίσει την παράδοση που περιέγραψα πιο πάνω, συναντήθηκε στο δρόμο με έναν φίλο του. Εκείνος ήταν της σχολής των πολεμικών τότε, κι εγώ των Μπλεκοζαγκοροόμπραξ! Ήταν σκυθρωπός θυμάμαι. Είχε να αντιμετοπίσει τη μήνη των γονιών του, λόγω της ύπαρξης πολλών “5″ στον έλεγχο και φοβόνταν ο φουκαράς μην την πληρώσουν τα κόμικς του, ως συνήθως εξιλαστήρια θύματα τότε! Χωρίς να προλάβω καλά – καλά να μιλήσω, μου δίνει καμιά δεκαριά τεύχη, που ούτε πρόλαβα να δω τι ήταν και μου πέταξε ένα …”στα χαρίζω Γιώργη…”, φεύγοντας τρέχοντας στο πλακόστρωτο! Τα καμάρωσα χαρούμενος και ξεφιλίζοντας τα διαπίστωσα ότι τα 4 απ` αυτά, ήταν τεύχη Κράνος μεγάλου σχήματος, τα οποία και δεν είχα ποτέ ως τότε διαβάσει! Θα μου πείτε, ότι ήμουν τυχερός κτλ. Εμ, δεν ήμουν! Γιατί αφού δεν ήξερα ούτε την αξία τους, ούτε τα γνώριζα καν, πήγα και τα έδωσα για ανταλλαγή με 4 Ζαγκόρ, που όπως διαπίστωσα σπίτι μου, τα είχα ήδη διπλά!!!

  3. Μαθητης 3ης γυμνασιου με τον καθηγητη των μαθηματικων λιγο κολητος λιγο φιλος και λιγο … καθηγητης!
    Καταλαβαινεται οσοι εχουν κανει σχολειο επαρχια!
    Αλλοι κανονες συμπεριφορας , χοι οτι ηταν μπαχαλο ολα απλα ειχαμε μια πιο ελευθερη σχεση με τους καθηγητες, με καποιυς τουλαχιστον.
    Εχει χτυπηση την κουδουνα ο επιστατης, ναι καλα διαβασατε κουδουνα :) οπως αυτες που βλεπουμε στις παλιες ελληνικες ταινιες και εχουμε μπει στην ταξη για μαθημαικα
    Μπαινει ο Νικος ο Μπαμπιωνιτακης μεσα και λεει την ομολογουμενος στερεοτυπη και καθιερωμενη ποια ατακα του “οποιος δεν νθελει να παρακολουθησει να βγει εξω χωρις απουσια” και το εννοουσε αυτο που ελεγε!
    Καπποιοι θυγαν καποιοι μειναν και ορισμενοι απλα κατσαν γιατι βαριοντουσαν να σηκωθουν!
    Ενας εξ΄αυτον ηταν και ο Ηρακλης Παπαδακης, ενα καλοσυνατο προσχαρο γελαστο παιδι και συναμα ΛΙΓΟ παχουλο :) και ΠΟΛΥ πηραχτηρη οπως ολοι μας αλωστε, που καθοταν στην σειρα διπλα στον τοιχο τελευταιο θρανιο.
    Αριστος μαθητης (τελειωσε χημικος μηχανικος Πατρα) αλλα την συγκεκριμενη μερα βαριοτανε του κερατα!
    Ειχε ανοιξει λοιπον το βιβλιο τω μαθηματικων και αναμεσα ειχε βαλει ενα ΜΟΝΤΑΤΟΡΕ (καταπληκτικο και αυτο :) ) και ηταν τοσο προσηλωμενος που δεν καταλαβε οτι ο καθηγητης τον ειχε ρωτηση για νιοστη φορα για ενα προβλημα!!!!
    Σηκωθηκε λοιπον και κανοντας μας νοημα να μην μιλησουμε αρχησε να τον πλησιαζει χωρις να σταματησει το μαθημα!
    Εν το μεταξη ο Ηρακλης στον ….. ΜΟΝΤΑΤΟΡΕ του! δεν πηρε χαμπαρι για οτι γινοταν και δεν φανταζοταν τι θα συμβει !!
    Ο Νικος (καθηγητης) σταθηκε ακριβως πισω απο τον Ηρακλη σε τετοιο σημειο που του εκανε και λιγο ισκιο !
    Το σπιρτο που σημειωτεων καθομασταν μαζι μου λεει χωρις να σηκωσει τα ματια απο το … μαθημα ” να σαι καλα σε Φραγκιαδη ( ετσι με λεγαν εν σηντομια )που κανεις ισκιο γιατι γιαλιζει το βιβλιο και δεν βλεπω καλα!!!!
    κοκαλο εγω μα εκανα και τον μ…..α μαζι, γιατι ο Μπαμπιωνιτης ( ειπαμε εν συντομια ) με κοιταζε με αγριο υφος.
    Και αρχιζει η εν λογο στοιχομιθια – διαλογος!!!!
    - Ολα καλα Ηρακλη ?
    - ΟΟΥΥΥΥ μια χαρα ( ειπαμε το σπιρτι χαμπαρι !!!!!)
    -Ωραιο το μαθημα?
    -Γαματο !!!! ( στην ταξη να επικρατη ντεληριο και να προσπαθουμε να κρατηθουμε οχι γιατι φοβομασταν αλλα θελαμε ν αδουμε ποτε ο παπαρας θα επερναι χαμπαρι !!)
    -Καλα απαιχτος ο τυπος!
    -Ειδες ρε μ…..α, φοβερος!!
    Ξεχασα να αναφερω οτι η καρακλα που καθοταν το σπιρτο την λεγαμε ξεστελιαρι γιατι ηταν λιγο ξεκολημενη και την βαζαμε οταν θελαμε να κανουμε πλακα και ετυχε εκεινη την ημερα!!!
    Το ειχε παρει πρεφα ο Μπαμπιωνιτης οτι το σπιρτο καθοταν στην καρεκλα αυτη και με μια κλοτσια βγαζει το χαλασμενο πισω ποδι της καρεκλας και ο Ηρακλης βρεθηκε φαρδυς πλατης στο πατομα αλλα κρατοντας ακομα το βιβλιο!!
    Σηκωθηκε νομιζοντας οτι καποιος απο εμας του εκανε πλακα και κανοντας να ζητησει το λογο ξαφνικα ….. ξυπνησε !!!!!!
    Βλεπει το Μπαμπιωνιτη να τον κοιταζει με αγριο βλεμα και καταποιε την γλωσα του !
    περιτο να σσας πω οτι ολοι στην ταξη ειχαμε πεσει κατω και κλαιγαμε μετα δακρυων !!!!
    Φυσικα το θεμα σταματησε εκει αλλα απο τοτε οποτε βλεπαμε τον Ηρακλη τον φωναζαμε ΜΟΝΤΑΤΟΡΕ !!!!!!!!

    • Καλύτερο ξύπνημα στην σελίδα αυτή, από τον Δεκέμβριο που δημιουργήθηκε μέχρι σήμερα, δεν ξανάγινε!!! Καταπληκτική αφήγηση – φοβερό περιστατικό Μανώλη!!!! Να`σαι καλά βρε φίλε. Η ιδέα τελικά ήταν πολύ καλή, κάτι σαν ψυχογράφημα τελικά και αναμένουμε να ενδώσουν κι οι άλλοι τώρα.

      • καλημερα :)
        ειναι αρκετα τα κωμικοτραγιακ περιστατικαπου εχουν συμβει και πιστευω οπως ειπες και εσυ να μοιραστουν και αλλα μελη τις διαφορες εμπειριες τους

        • Καλημέρα Μανώλη! Ένα πρόβλημα συχνό στην πλατφόρμα, μας κράτησε μακριά για 40 λεπτά περίπου. Γίνονταν αναβάθμιση στο WordPress. Είναι κάτι που συμβαίνει κάθε 3-4 μήνες και βέβαια είναι για καλό. Θα συμφωνήσω με όσα είπες πιο πάνω και σας ετοιμάζω μια ακόμη παρουσίαση, που θα είναι σε λίγα λεπτά ορατή σε όλους. Πως σας φάνηκε η άλλη νέα σελίδα, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΚΟΜΙΚΣ;

  4. δεν περιμενα και κατι διαφορετικο απο ενα ατομο που εχει ασχοληθει πολακις και εχει συγκραψει πανω στο συγκεκριμενο θεμα!
    διαβαζοντας τους προλογους μπορεις να καταλαβεις πολλα για τα κομικς ακομα και αν ειναι η πρωτη φορα που ασχολησε με αυτα, ιστορικη αναδρομη εκδοτες ημερομηνιες τα παντα ειναι γραμενα λητα και οχι απαιρητα!!!
    αντε να διαβασουμε και τα χαϊρια τα δικα σου !

    • ΧΑ! :) Λοιπόν, έρχονται σε 4-5 ωρίτσες, μπόλικα τραγελαφικά και ίσως αν προλάβω, δύο ακόμη νέες κατηγορίες, που θα βρείτε μάλλον ενδιαφέρουσες… Αφήνω λιγάκι νήμα αινίγματος πίσω μου και ξεκινάω για σαφάρι ανεύρεσης κόμικς, όπως κάθε Κυριακή άλλωστε, με προορισμό σήμερα την Βόρεια Κέρκυρα, όπου εθεάθησαν Μικροί Σερίφηδες μεγάλου σχήματος και …κάτι άλλα του`68, που θα τα αφήσω κι εκείνα να τα καλύπτουν ομιχλώδεις περίεργες και ακαθόριστες για την ώρα, συνθήκες… Περισσότερα άμα τη επιστροφή, που αναμένεται με αρκετά ευρήματα – έκπληξη! Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, το …έγκλημα είχα καταλλήλως προετοιμαστεί, με προεργασία, συνεργούς κτλ, από μέρες πριν! Οι πληροφορίες αξιοποιήθησαν ανάλογα, έπεσε μελέτη στη συνέχεια και καταμερισμός ρόλων μεταξύ των συμμετέχοντων, οπότε πλέον πάμε να δρέψουμε τους καρπούς της ανακάλυψης μας, συνοδεία ούζου και μεζέ! Μην ανησυχείς! Τα κόμικς θα είναι μακριά και δεν θα λερωθούν!!! :)

      • Συνεχίζω την αφήγηση της ιστορίας που περιέχεται στην παρουσίαση του Εικονογραφημένου Μικρού Ήρωα, που αφορά στην εύρεση κάποιων σπάνιων τευχών, σε ένα βιβλιοπωλείο στην Κέρκυρα, πριν 30 χρόνια σχεδόν.

        Μετά την ανακάλυψη εκείνου του θησαυρού(ομολογώ ότι επισκεύτηκα αρκετές φορές εκείνο το πατάρι), πέρασα αρκετές όμορφες στιγμές και χρόνια, διαβάζοντας και εκτιμώντας τα τεύχη εκείνα(Διαπλανητικά – Κλασσικά Εικονογραφημένα – Βέλος – Εικονογραφημένος Μικρός Ήρωας), που τα περισσότερα από τα οποία αγνοούσα ότι υπήρχαν ή είχαν κυκλοφορήσει. Κάποια στιγμή λοιπόν, θα πρέπει να ήταν 2005 αν δεν κάνω λάθος, κι ενώ προσπαθούσα να εμπλουτίσω την κόμικς – συλλογή μου με ακόμη περισσότερους τίτλους αλλά και τεύχη, ειδικά των Μπλέκ, Ζαγκόρ, Όμπραξ, Ταρζάν μικρού σχήματος, Ακίμ, μπήκα για πρώτη φορά σε μια ιστοσελίδα πωλήσεων κόμικς. Πραγματικά δεν περίμενα να υπάρχουν τόσα πολλά διαθέσιμα τεύχη και τόσοι πολλοί ενδιαφερόμενοι! Σε έναν από τους πωλητές τότε, υπήρχαν και αρκετά τεύχη από αυτά που με ενδιέφεραν. Επικοινώνησα μαζί του και απογοητεύτηκα, όταν άκουσα το συνολικό ποσό που μου ζήτησε για όλα. Ήταν πολλά, είναι αλήθεια. Θα πρέπει να ήταν περίπου 100 τεύχη. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και σε μια από τις συζητήσεις μας, με ρώτησε αν έχω τεύχη προς ανταλλαγή, ούτως ώστε να πραγματοποιηθεί κατ` αυτό τον τρόπο η συναλλαγή μας, με την φράση – προτροπή, …”θα σε συμφέρει έτσι…” Κοίταξα στα ράφια της συλλογής μου, μέτρησα 34 τεύχη Εικονογραφημένου Μικρού Ήρωα(1968 σε εκπληκτική κατάσταση), και χωρίς να σκεφτώ πολύ, αντιπρότεινα εκείνα τα τεύχη. Ο συνομιλητής μου περιχαρής, συμφώνησε και μάλιστα έστειλε πρώτος τα τεύχη σε ένα κιβώτιο, στην διεύθυνση κατοικίας μου. Όταν άνοιξα το κιβώτιο εκείνο, έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Ένας απίθανος θησαυρός με περίμενε! Έστειλα και εγώ με την σειρά μου τα τεύχη και ολοκληρώθηκε εκείνη η συναλλαγή. Κράτησα μόλις 6 τεύχη για μένα. Λίγους μήνες μετά, έμαθα πολλά περισσότερα για την αξία των τευχών που έδωσα(30 ευρώ κοστίζει το ένα!!!), οπότε και έκτοτε ξεκίνησα την προσπάθεια απόκτησης του ξανά! Τώρα, 5 χρόνια μετά, βρήκα μόλις τα μισά από όσα έδωσα και έχω μετανοιώσει πολύ…

  5. νομιζω οτι ειναι η σειρα μου!
    Στα γυμνασιακα μου χρονια στο σχολικο συγκροτημα στεγαζοταν το δημοτικο το γυμνασιο και το λυκειο σε ενα ομολογουμενος τεραστιο κτηριο οπου περιελαμβανε κλειστο γυμναστηριο ανοικτο γηπεδο ποδοσφαιρου με κερκιδες και ενα συγχρονο και υπερπληρες εργαστηριο χημειας !
    Γιατην εποχη ηταν πραγματικα απιστευτο!
    τελος παντον συνεχιζω!
    Γυμνασιαρχης ηταν ο κος Καρφακης (ονομα και πραγμα) που μας εκανε χημεια και φυσικη!
    Στο εργαστηριο ειπυρχε και ενας σκελετος για την ανατομια !
    Γνωστα κο…….δα εμεις οπως εχω πει σε προηγουμενο … επεισοδειο σκεφτικαμε να κανουμε μια πλακα στον καθηγητη οπου ομω ςτην πληρωσαμε κοματακι ακριβα!!!!
    Εχουμε λοιπον πεισει τον δυσμοιρο και καταταλεπωρημενο σκελετο και του εχουμε φορεση μια αθλητικη φορμα , ενα ωραιοτατο καπελο και στο ενα χερι κραταει ενα κομικς κια αν θυμαμε καλα πρεπει να ηταν ΖΑΚΟΥΛΑ ή κατι παρεμφερες και στο αλλο κραταει ενα τσιγαρο το οποιο το εχουμε αναψει κιολας !
    Τον εχουμε βαλει στο βαθος της αιθουσας διπλα σε ενα τραπεζι χτης χημειας με ολα τα παρεμφερη απανω και ο … τυππος καπνιζει αρημανειος !
    Η αιθουσα ειναι στο υπογειο και φωτιζεται απο κατι φεγγιτες συν τις λαμπες φθορισμου οπου εντελος τυχαια δεν αναβαν εκεινη την στιγμη !!!!! Ας ειναι καλα που ειχαμε βγαλει την ασφαλεια απο τον πινακα!
    Ειχαμε μπει για το μαθημα της χημειας και μπανει μεσακαι ο Καρφακης οποτε βλεποντας τον .. μαθητη στο βαθος να κραταει τ κομικς αρχιζει να φωναζει του στιλ ” τ κανεις εκει βρε αχρηστε βρε ακαματη κλπ κλπ” οποτε πλησιαζωντας με υψωμενη την δεξιαν χειραν του ωστε να ραπησην τον αμετανοειτον μαθητην :) βλεπει οτι και στο αλλο χερι κραταει ενα τσιγαρο, οποτε σε εξαλη πλεον κατασταση τηνει την δεξια του και ραπιζει το μαγουλο του … μαθητη- σκελετου με τετοια ομολογουμενος δυναμη ωστε το κεφαλι της κουκλα’
    ς εφυγε απεναντι στον τοιχο και αρχισ ενα κατρακειλαει στο πατωμα του εργαστηριου !
    Ο Καρφακης βλεποντας το κεφαλι κατω εχει παθει σοκ και αρχησε να τρεμει κρατωντας το κεφαλι του και ν αφωναζει μεσα στη ταξη ” ο θεε μου τι εκανα ο θεεμου τι εκανα’ και αμεσως μετα … ταβλα κατω στο πατωμα λυποθημς!
    εμεις μετα απο αυτο να πουμε την αληθεια τα κλασαμε λιγο!
    Οταν συνηλθε εχοντας πλεον καταλαβει την καζουρα που του καναμε αφ’ ενος δεν ειπε τιποτα αφέτερου αρπαξαμε ολοι απο μια 3ημερη αποβολη και τα χαρηκαμε μια χαρα !
    Απο τοτε μας κοπηκανε τα φτερα οχι ομως για πολυ καιρο !!!!!

    • Εμμανουήλ τέκνον μου, η αφήγησις ήτο παραστατικότατη! Εύγε! Μεγάλο πράγμα η προνοητικότητα στον άνθρωπο! Ομολογώ ότι ξεκαρδίστηκα στα γέλια, διαβάζοντας το περιστατικό και η γυναίκα μου με ρωτούσ εαπό το άλλο δωμάτιο, τι έγινε!!! :) Βρε παιδιά, οι υπόλοιποι δεν έχετε να θυμηθείτε κάτι;;;;;

      • ευχαριστω αγαπητε εν χριστο αδελφε Γεωργιε δια τα καλα λογια που αναφερονται εις το ταπεινο πλην τιμιο ομως προσωπο μου!
        (αντε αρχησα παλι γιατι σου ελειψε το ξερω :) :) :) :) )
        ειμαι πραγματικα τυχερος γιατι στα σχολικα χρονια μου σε ολες τις βαθμιδες απο δημοτικο μεχρι την σχολη ειχα καταπληκτικους καθηγητες που εκαναν πλακα αλλα δεχοντουσαν και ολας !
        τα περιστατικα απειρα πραγματικα αλλα προσπαθω να αφηγηθω μονο οσα περιεχουν και στοιχεια με κομικς !
        θα επα;νελθο ….. δημητριος!!!!!

        • Αυτά είναι!!! Για τέτοια όμορφα πράγματα, είναι οι κοινότητες κόμικς – φίλων! Αφηγήσεις και γενικά σε ένα κλίμα “να κλάψουμε ο ένας στον ώμο του άλλου”! Απ` τα γέλια, συμπληρώνω!!! :) :) :) :)

  6. ΦΩΤΑΚΗΣ !!
    Διαβαζωντας αυτην την λεξη αρχικα πολλοι παπο εσας θα σκεφτουν κατι σχετικα με τον ηλεκτρισμο!
    Πλαναστε πλανην οικτρα ομως!
    Ο εν λογο Φωτακης ηταν ενας καθηγητης που ειχα στο γυμνασιο και στο λυκειο και μας εκανε αλοτε φυσικη και αλοτε χημεια!
    Ενας πραγματικα καταππληκτικος καθηγητης οπου ειχε ενα ΦΟΒΕΡΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ !!
    Ποιο ηταν αυτο ?? του αρεσαν τα κομικς!!
    ηταν ομως φανατικος των ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ , ΤΙΡΑΜΟΛΑ ,ΠΙΝΟΚΙΟ, ΠΟΠΑΥ κλπ!
    εμενα μου αρεσαν τα πολεμικα, οπως εχεται καταλαβει, και γινονταν συζητησεις επι συζητησεων και οχι μονο εκτος μαθηματων αλλα και την ωρα του μαθηματο ! :) :)
    Αδυναμια αυτος στα κομικς αδυναμια και εγω οποτε λιγακη εκανε και τα στραβα ματια σε κανα διαγωνισμα!
    ΔΕΝ ΕΦΤΑΙΓΑ ΕΓΩ !!!!!!!
    Πολες φορες για να του κανω πλακα, οταν με σηκων εστον πινακα για να του λυσω καποια ασκηση στην χημεια ή στην φυσικη εκανα τις πραξεις και στο τελος αντι να του γραφω το αποτελεσμα του εγραφα =πολεμος ή = κρανος κλπ !
    χαμος στην ταξη!
    ο Φωτακης ταχα να φωναζει και να ωριεται (ειπαμε ταχα ενεκα η αδυναμια) και να μου λεει μεατ να παω στο γραφειο κλπ κλπ κλπ !
    Φυσικα τελειωνοντας το μαθημα ολα καλα και ομορφα!
    το αποκορηφομα ηταν οταν ξαφνικα μπαινει στην ταξη και μας λεει ” βγαλτε μια κολα χαρτι θα γραψεται διαγωνισμα !!!!! :( :( :( :( :(
    Κοκαλο εμεις !!
    ακρα του ταφου σιωπη στον καμπο βασιλευει που λεει και το ποιημα!!!
    μολις συνηλθαμε απο το σοκ αρχησαμε να φωναζουμε και να λεμε οτι δεν γινεται αυτο, οτι δεν μας ειχε προηδοποιησει για το διαγωνισμα και οτι αλλο μπορειται να φανταστητε προκειμενου να μην το ψραψουμε!
    Ο Φωτακης ομως ανενδοτος!!!
    Μας μποιοραζει τις κολος μας λεει τα θεματα και αρχισαμε να γραφουμε!
    Για αν ακριβολογω ομως αρχησανε οι αλλοι γιατι εγω την προηγουμενη δεν ειχα ανοιξει κυριολεκτικα βιβλιο !!!!!
    οποτε καθομουν ομοραφα και ησυχα και περιμενα τον Γιανγκο ( ο επιστατης ) να βαρεσει την κουδουνα για να βγουμε!
    Με κοιταζε ο Φωτακης αλλα δεν ελεγε τιποτα, του φενοταν ομως περιεργο που δεν εγραφα τιποτα απολυτος !!!
    Περγαγε απο διπλα μου ξαναπεργαγε απο σιπλα μου ματαξαναπερναγε απο διπλα μου αλλα η κολλα αναφορας καθαρη καθαρη σαν λευκο τραπεζομαντιλο σε επεισημο διπνο :) :)
    ετρωγε τα λυσακα του !
    επιτελους αφου περασαν τα λεπτα και χτυπησε διαλημα , (σημειωτεων οτι αν δεν χτυπαγε η κουδουνα δεν αφηνε κανεναν να βγει εξω και ας ειχε τελειωση) σηκωθηκα και αφηνωντας την κολα στο γραφειο με ρωταει :
    - γιατι δεν εγραψες τιποτα βρε Μανωλη? τι ειχες?
    -τιποτα απλα δεν προλαβα να διαβασω γιατι ειχα αποροφηθει με κατι τευχη ΚΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΕΦΟΔΟΣ που ειχα βρει και ετσι περασ η ωρα και δεν προλαβα να διαβασω !
    ( μεταξυ μας τριχες ηταν αυτο, μια απλη δικαιολογια )
    -καλα μου απανταει αυτος .
    βγαινωνατς εξω ρωταγαν ο ενας τον αλλον πως εγραψαν και του εγω απαντουσα οτι δεν εγραψα τιποτα και εδωσα λευκη κολα!
    την επομενη εβδομαδα που ειχε διωρθωση τα γραπτα και ειχαμε μαθημα αρχιζει να λεει τα αποτελεσματα
    πχ Κανακακης 18
    Χρονακης 20
    Παπαδακης 20
    Ανδριανακη 17
    και φτανει και η σειρα μου !!!!
    Φραγκιαδακης …… 20 !!!!!!!!
    καγκελο εγω και μαζι με εμενα ολοι στην ταξη !!!!!!!!
    τελειωνη το μαθημα και καθως βγαιναμε εξω με φαενρη απορεια τον ρωταω: μα καλα κυριε το 20 που το βρηκατε ? αφου εγω σας εδωσα λευκη κολα!!!!
    και μου απανταει αυτος!
    Ποια λευκη κολα παιδι μου ?
    αφου τα ειχες γραψει ολα και ηταν και σωστα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    μουγκα εγω και φευγω!!
    ειπαμε ας οψεται η αδυναμια που ειχαμε και οι δυο στα κομικς!!
    φυσικα το δουλεμα επεσε συνεφο μετα και ξαφνικα ολοι στην ταξη αρχησαν να διαβαζους κομικς μπας και κερδισουν κανα βαθμο!!!!!!!!!!
    :) :) :) :) :) :)

    • Ευτυχώς Μανώλη, που στο τέλος έλυσες την απορία μας, λέγοντας ότι και οι υπόλοιποι συμμαθητές σου, ακολούθησαν την …πεπατημένη οδό των κόμικς, προκειμένου να αριστεύσουν στο συγκεκριμένο μάθημα! Μούρλια ο καθηγητής! :) :) Έξοχη η ιστορία και αναρωτιέμαι εγώ τώρα, αν τον είχα καθηγητή, εμένα που μ` άρεσαν τα Μίκυ Μάους, θα έπαιρνα έπαινο;;; :) :) Φίλε Μανώλη, ειλικρινά συγχαρητήρια, που ανοίγεις την ψυχή και τις μνήμες σου και τα μοιράζεσαι μαζί μας! Διάβασε, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά, το νέο άρθρο που θα ανέβει σε περίπου 40 λεπτά. Είναι μια δική μου απάντηση σε αυτά που περιγράφονται σε αυτή την κατηγορία και θα ενταχθεί στην άλλη μας νέα κατηγορία(που δεν ξέρω αν αντιληφθήκατε την ύπαρξη της….), με τίτλο ΙΣΤΟΡΙΕΣ & ΤΕΥΧΗ. Υπομονή λίγα λεπτά.

      • εσυ Γιωργη οχι μονο επαινο θα ειχες αλλα και αριστειο προοδου !!!
        ειπα και στην αρχη αρχη οτι ειμαι τυχερος λογο του οτι ολοι οικαθηγητες που ειχα ηταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΙ σε ολα τους συμπεριφορα ικανοτητες μεταδοτικοτητα !

        • Άσε τώρα, Μανώλη, μη θυμηθώ τους δικούς μου με τη φοβέρα και τη βέργα στο χέρι, κάθε πρωί… Σιγή ασυρμάτου, για λίγα λεπτά, προκειμένου να ανεβούν και οι εικόνες και το κείμενο!!! θα σας αρέσει…

  7. Μερες χριστουγεννων και στο χωριο επικρατει φρενιτιδα ετοιμασειων απο τις μανναδες και γιαγιαδες ωστε να ετοιμασουν εγκαιρα και στην εντελεια τα καλουδια των γιορτων!
    εμιεις ακολουθωντας το πνευμα των χριστουγεννων και τα …χαρτοπαιχνικα εθιμα που υπηρχαν ειχαμε φτιαξει τις δικες μας αρτοπαιχτηκες λεσχες!
    τωρα για τα χρηματα … οτι χαρζιλικη ειχαμε τοτε!
    Εχουμε λοιπων μαζευτει στα σκαλια του σχολειου ενα απογευμα και εχουμε αρχησει το μπαρμπουτι !!!!!
    χαναμε κερδιζαμε νευριαζαμε γελαγαμε ολα μαζι, αλωσττευχη ε ειματσαν 15χρονα παιδια τοτε!
    σ εναν συμαθητη μου του εχουν τελειωσει τα χρηματα και θελοντας να παιξει φευγει και παει στο σπιτι του .Μετα απ λιγο γυρναει με μια αγκαλια περιοδικα λεγοντας μας ορι θα πονταρει αυτα !
    παθαμε την πλακα μας γιατι ηταν τευχη που δεν ειχαμε διαβασει και συγκεκριμενα ηταν τευχη απο πολεμικα περιοδικα τα οποια οπως εχεται καταλαβει λατρευω!
    αρχησαμε λοιπον το … παιχνιδι και το αποτελεσμα ηταν να τα κερδισω ,προς μεγαλη μου εκπληξη γιατι μεχρι τοτε εχανα και εγω !:)
    στο τελος ο Γιαννης εφυγε στεναχωρημενος και σκασμενος που εχασ τα πολυτημα τευχη του και εγω πεταγα απο την χαρα μου που τα ειχα αποκτησει!!!!
    ελεγα και ξανα ελεγα συνεχεια το ποσο τυχερος ημουν που τα αποκτησα , εφοσον μαλιστα μεχρι εκεινη την στιγμη εχανα, οποτε γυρναει το γνωστο μουτρο της παρεας( ο Στελλιος) και μου λεει : ας μην σου εδεινα εγω τα πειραγμενα ζαρια μαμουχαλε και θα κερδιζες τα α……α μου !!!!!

    κοκαλο εγω !!!!
    σημειωτεων ο παππους του Στελλιου ειχε χαρτοπαιχτικη λεσχη στο χωριο οποτε καταλαβενεται !!
    :) :) :) :) :) :) :) :)

  8. Καλησπερα απο ενα νεο μελος!
    Τι να πρωτοθυμηθω απο τα πρωτα μου χρονια με τους
    χαρτινους ηρωες! Αρχες της δεκαετιας του 80 ολοι στη
    γειτονια διαβαζαμε τα πρωτα μας κομικς που ηταν φυσικα
    Μικυ Μαους, Ποπαϋ, Σεραφινο, Τιραμολα, Αγορι, Μπλεκ
    και καποιος καλος κυριος μας χαριζε πακους ολοκληρους
    Μικρο Σεριφη. Λιγο αργοτερα ηρθε η πρωτη επαφη με τον
    Αστεριξ και μεχρι το 1985 γνωρισα τα πρωτα Σουπερηρωικα
    κομικς, Σπαιντερμαν, Σουπερμαν και Φαντομ. Σιγα σιγα μεγαλωνοντας απομακρυνθηκα απο τα “παιδικα” και εμεινα
    πιστος ως και σημερα στα 30κατι μου στους σουπερ-ηρωες.
    Βεβαια τωρα η συλλογη μου αποτελειται εδω και εικοσι χρονια
    απο Αμερικανικα κομικς, αφου απο χαζομαρα μου τα κομικς
    του 80 τα ειχα χαρισει στις αρχες του 90 σε ενα πιτσιρικα απο
    την γειτονια. Ευτυχως εμαθα προσφατα οτι τα εχει ακομη και
    τα προσεχει, πραγμα που με χαροποιησε, αφου δεν βρεθηκαν
    στα σκουπιδια. Απο το 90 κι επειτα, προσεκτικος πια
    και συνειδητοποιημενος τα φυλαω ολα σαν θησαυρο.
    Ειμαι ιδιαιτερα υπερηφανος για την συλλογη μου απο Σπαιντερμαν, αφου απο το πρωτο μεγαλο εγχρωμο τευχος
    της Καμπανας στις αρχες του 90, εχω ολη την σειρα μεχρι την
    τρεχουσα Αμερικανικη. Μολις σταματησε να τα εκδιδει η Καμπανας, η Μαμουθ λιγο αργοτερα πηρε τη σκυταλη απο το
    αμεσως επομενο τευχος ενω το τελευταιο τευχος της ηταν το πρωτο Αμερικανικο που πηρα και ειχα ηδη συνεχισει απο εκει.
    Απο το 1992 η συλλογη καλα κρατει. Spiderman, X-MEN (με
    πολλα τευχη της μαμουθ εκτος απο τα αμερικανικα) Spawn,
    Batman, Judge Dredd, Avengers, και πολλους αλλους διαφορους
    τιτλους και συνεχιζω ακαθεκτος.
    Χαιρομαι που βρισκομαι αναμεσα ομοϊδεατες.
    Καλως σας βρηκα!

    • Καλώς σε βρήκαμε drgalifrean!

      Να σε ευχαριστήσω αρχικά εκ μέρους όλων μας, για τα καλά σου λόγια! Το Comics Trades είμαστε όλοι εμείς, που ζούμε αναμνήσεις και στιγμές μέσα από αυτό και δεν αποτελεί προσωπικό όχημα κανενός. Αυτό το θεωρώ σημαντικό, γιατί έτσι μπορούν όλοι να συμμετάσχουν, με όποιον τρόπο ο καθένας επιλέξει.

      Αυτό το άτυπο προσκλητήριο φίλων των κόμικς και όσων αναμνήσεων κουβαλούν στις σελίδες τους, συνεχίζει να μετράει παρόντες και μας κάνει όλους χαρούμενους αυτό.

      Αποδεικνύει ότι όλη αυτή η προσπάθεια, δεν είναι μια μοναχική πορεία. Τελικά, πολλοί περισσότεροι από εμάς, βυθιστήκαμε σε τούτους τους χάρτινους κόσμους και βρήκαμε μια διαφορετική αλήθεια μέσα τους. Κι αυτό είναι πολύ αισιόδοξο. Όσο περισσότεροι δηλώνουν παρόν, τόσο μεγαλώνει η δύναμη της φωνής και του νου μας. Έρχονται εικόνες, μνήμες, παλιοί φίλοι, χαμένοι στη δίνη του χρόνου.

      Του καθενός τα βήματα σε αυτή την πορεία, είναι μοναδικά και διαφορετικά. Έτσι και τα δικά σου. Υπερήρωες λοιπόν, που μαζί τους μεγαλώσαμε πολλοί από εμάς. Οι ηλικίες στο Comics Trades δεν παίζουν ρόλο. Άλλοι περάσαμε τα δεύτερα –άντα, άλλοι τα –ήντα, άλλοι πάλι βρίσκονται στο ξεκίνημα. Σημασία έχει ότι είμαστε στο ίδιο καρυδότσουφλο και αντικρίζουμε τις ίδιες θάλασσες.

      Είναι πολύ όμορφα όσα μας αφηγήθηκες! Φέρνουν στο νου παρόμοιες καταστάσεις, που ζήσαμε οι περισσότεροι. Δυστυχώς, εκτιμούμε κάποια πράγματα όταν μας λείψουν… Κάποια στιγμή τα αναζητάμε και τότε οι δρόμοι μας ενώνονται και γνωριζόμαστε μεταξύ μας.

      Περιμένουμε τα δικά σου σχόλια, απόψεις, άρθρα, μνήμες, ότι θελήσεις να μοιραστείς μαζί μας.

      Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα να έχουμε!

      Φιλικά

      Γιώργος, ή για τους φίλους στο Comics Trades – Corto

      ΥΓ
      Θα σου στείλω μια ηλεκτρονική πρόσκληση, για να γίνεις και τυπικά μέλος στο Comics Trades, μέσω του email σου. Απλά κλικάρεις στο link που περιέχει. Θα την βρεις στα εισερχόμενα σου, με αποστολέα το WordPress.

Υποβολή απάντησης

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 311 other followers

%d bloggers like this: